Şafak sökerken şehrin şahdamarında
Sisli sokaklar soluk soluyor
Rüzgâr, rahimlerin rahatsız rüyalarını taşıyor
Çatıların çatırdayan çığlıklarına

Kum saati kumral kumların sesinde
Zamanın zincirlerini zedeliyor
Taşların taşıdığı tanıklık, tutuşuyor
Ağaran akşamların anısında

Kirpikleri kırağılanmış kadınlar
Kaskatı kelimelerin kenarında
Süzülüyor suskun sevdaların sedefinde
Avuçlarında açmayan açelyalar

Denizleri deviren dalgalar
Düşleri dağıtıyor dört bir yana
Yıldızların yitik yankıları yağıyor
Hüzün hâlelerinin hükmettiği haritaya

İşte insanlar, işte içimizdeki izler
Kurumuş kan, kararmış küller
Pencereleri paslanmış patikalar
Ve uzakta vurgun vurulmuş vadiler

Meydanlar, mermilerin mezar taşları olmuş
Tarihten taşan tanıklar türbülansta
Kulakları körleşmiş kalabalık
Körfezde köpüren kösnül kâbuslar

Damarlarında demirin dövüldüğü dağlar
Çemberin dışına çizilen çentikler
Ve ben, boğazıma basılan bir bıçağın
Bilincinde, bekliyor, bağırıyorum

Barış, belki buğulanmış bir bellek
Şimdi şarkılar şifalanıyor şafakta
Ve vicdan, vakitsiz vurulan varlıkların
Vaveylasında vücut buluyor yeniden

Turgay Kurtuluş