Yoruldum bu hayattan,
Kırık bir kadeh misali
Paramparça olmuş gibiyim.
Her yanım dökülmüş,
Toplamaksa güç bir iş.

Kirli eller değdi yüreğime,
Artık şafak çok uzakta.
Güneş ışık saçmaz oldu,
Ay, karanlığa gizlenmiş.
Ne günüm belli,
Ne geçen zaman…

Ağır bir yük var cüssemde,
Hangi yöne dönsem,
Yük benimle.
Kelimeler kifayetsiz,
Lal oldum sanki.
Ne anlatabildim,
Ne anlayan oldu.

Hayat bir kez daha
Beni vurdu.
Kaç kere öldüm, bilmiyorum.
Artık dayanacak mecâl kalmadı.
İçimde hayata dair
Hiçbir sevinç yok.

Hüzün dökülür her geçen an.
Sessizlik çökmüş yüreğime,
Kelimeler düğümlenmiş boğazımda.
Söylenecek çok şey var aslında,
Ama ne dinleyen var,
Ne anlayan,
Ne gelen, ne giden…

Bu hayat bir zindan,
Ömrüm gardiyan.
Pes etmek gelmiyor içimden,
Yakıştıramıyorum bu cüsseme.
Ölüm korkusuysa
Zerre kadar yok içimde.

Toprak olup gitmek var
Meçhule.
Sus… Öylece kal.
Sakın konuşma.
Dilinden acı dökülecek,
Bunun farkındayım.
Sen sus, konuşma.

Belki bugün, belki yarın,
Kim bilir…
Belki de yarından da yakın
Yok olup gideceğim.
Geride kalsın acılarım.
Yarın sorma, arama beni.
Azrail’le randevum var.

Son bir bakış kalsın
Gözlerinin karanlığında.
Birkaç kelâm çınlasın kulağında,
Beni andıkça
Cüssem seninle kalsın.

Artık vakit tamam,
Gidiyorum ben.
Yitik yanım, yitik hanede.
Azrail bekletilmeye gelmez.
Bu hayat böyle devam etmez.

Elbet öpecek ölüm
Alnımdan bir gün.
Sana şimdiden eyvallah