ISLAK HIÇIRIKLAR

Belki inanmayacaksın ama,
Gözyaşlarım denize karıştı dün gece.
Sahilden eve dönerken,
Gökyüzü çatladı hıçkırıklarımda.

Sabaha kadar sessiz sokaklara sızdı
Şehrin uykusunu bölen ağlamam.
Bir yaz yağmuruna yakalanmış,
Kanadı kırık serçeyim –
Saçaklar altında üşüyen.

Üstüm başım ıslak,
Titreyen ellerimle tuttum boşluğu.
Yüreğim denize düşmüş çakıl taşı,
Her dalgada biraz daha aşınıyor.

Sokaklar ıslak, ben dibinde kaybolmuşum.
Deniz kabarmış, dalgalar kükrüyor adını.
Rüzgâr kayalıkları tırnaklarıyla kazıyor –
Yaz geldi, ama ben hâlâ kasım gibiyim.

Acı, sahilin çatlak kaldırımlarına
İşlendi: silinmez mürekkeple.
Gözlerim kurudu, efkârım dağıldı,
Gökyüzüm sustu artık.

Kıvılcım kadar ışığın yoktu,
Karanlığımla besledim seni.
Ciğerimde sönmeyen bir kor,
Her nefeste yaktın.

Kim bilir kaç can çürüttün
Bu merhametsizlikle?
Sitem sanma sözlerimi –
Ateşe attın yüreğimi.

Seni özledim sanma,
İçimde kalan, bir hayaletsin sadece.
Kim bilir hangi karanlık gecenin
Yıldızsız uykusundasın şimdi?

Geceye dair ne varsa,
Yaktım bir bir.
Adın harf harf düştü denize,
Bir daha çıkmasın diye karşıma!

UNUTTUM beni benden eden adını
Karanlığımı yırtıp geçen
Bir güneş doğdu yüreğime.
Uzaklardan nergis kokusu geliyor,
Yaz alıp götürdü sonunda beni benden.

Kalemimden döküldü kanayan şiir:
Senin adın değil – artık küllerini.
Savurdum hırçın denize. E. Balta