Bir sohbet..

Gecenin kadifesi indiğinde şehre,
Ve yıldızlar, o eski tanıdıklar, göz kırptığında göğün sonsuzluğundan,
Bir yıldız kayar bazen, ☄️
İçimizde bir dilek filizlenir, apansız.

Tozlu raflardaki hayaller gibi,
Bir anlığına parlar, sonra kaybolur evrenin derinliğinde.
Ama izi kalır, değil mi?

Umut gibi, ince bir sızı gibi.
Sonra bakışların toprağa döner,
Bir gül açmıştır belki, 🌺
Dikenleriyle barışık, kendi kırmızısında mağrur.

Kokusu rüzgarla gelir, fısıldar:
"Hayat bu, hem keskin hem de narin."
Ya da bir gelincik, tarlaların ortasında bir başına,
Kırılgan ama direngen,
Güneşe uzanır, her şeye rağmen.

Ve sen, bu akışın içinde,
Bazen bir nehir gibi coşkun, bazen durgun bir göl.
Düşüncelerin zihninde dans eder, ✨
Tıpkı ateş böcekleri gibi, anlık parıltılarla aydınlatır içini.

Kelimeler yetmez bazen, biliyorum,
Sessizlik en güzel şarkı olur o zaman.
Paylaşılan bir bakış,
Anlayan bir gülümseme,
Binlerce sözden daha değerlidir.

Hayat dediğin bu serbest akış işte,
Ne başında belli bir kafiye, ne sonunda bir ölçü.
Sadece anlar var, peş peşe dizilen,
Bazen hüzünlü bir melodi, bazen neşeli bir kahkaha.
Ruhumuzda biriktirdiğimiz renkler, sesler, kokular…

Tıpkı bir ressamın paletindeki gibi,
Onlarla kendi tablolarımızı yaparız her gün.
Bak, bir gül daha açıyor şurada, 🌹
Belki de tam şu anda, evrenin başka bir köşesinde
Yeni bir yıldız doğuyor, bilmediğimiz.

Ve biz buradayız, bu anın içinde,
Bu serbest şiirin mısraları gibi,
Akıp gidiyoruz zamanın koynunda.
Önemli olan, bu akışta kalabilmek,
Kalbimizin sesini dinleyebilmek,
Ve bir çiçeğin açışındaki mucizeyi görebilmek,
Her nefeste, her adımda…
Sonsuz bir şiir gibi...

Hasan Belek
21 05 25
Akçay