Kaybolan Değerler..

Parlak ekranların büyüsünde kaybolmuşuz,
Bitmeyen bir akışta, düşüncelerimiz sürüklenir.
Emperyalizmin görünmez parmakları,
Zihinlerimize yeni masallar fısıldar,
Bizi oyalarlar, renkli, boş hayallerle,
İstedikleri gibi şekil verirler ruhumuza, usulca.

Farkına varmadan, onların çizdiği yollarda yürürüz,
Birer gölge gibi, kendi ışığımızdan habersiz.
Nerede o eski günler, o sıcak komşuluklar?
Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardı hani?

Şimdi kapılar sımsıkı örtülü, kalpler mühürlü,
Yalnızlık kol gezer, dev bir örümcek ağı gibi.
İnsanlık değerleri, o eski, o güzel şarkılar,
Sanki unutulmuş bir sandıkta tozlanmaya terk edilmiş.

Yardımlaşma, vefa, merhamet; sözlüklerde kalan kelimeler,
Birbirimize yabancı, koşuşturur dururuz kendi çıkarlarımız peşinde.
Ah, o günler!
Çocuk seslerinin cıvıldadığı avlular,
Samimiyetin, güvenin kol gezdiği sokaklar,
Bir tas sıcak çorbanın ısıttığı komşu kapıları.

İnsan insana yârendi, can yoldaşıydı,
Söz senetti, bakışlar içtendi, sevgi hesapsızdı.
Değerlerimiz vardı, kökleri derinde, sarsılmaz sanılan,
Bir çınar gibi göğe uzanan, gölgesinde huzur bulduğumuz.
Nasıl oldu da bu rüzgâr tersine döndü?

Nasıl oldu da o sağlam kaleler bir bir yıkıldı?
Emperyalizmin ustaca ördüğü ağlarla,
Bizi oyalayıp, istediği kıvama getirdiler işte.
O güzelim değerler, birer birer aşındı,
Tıpkı denize vuran dalgaların kayaları yonttuğu gibi.
Şimdi bakıyoruz etrafa, kalabalıklar içinde yapayalnız,
İçimizde bir sızı, bir hasret türküsü dilimizde.

İstedikleri gibi olduk; tüketen, sorgulamayan,
Parıltıya aldanan, özü unutan kalabalıklar.
Nerede o eski günler, o saf, o temiz duygular?
Nerede o insanı insan yapan erdemler?
Bir zamanlar gönül bahçemizde açan çiçekler solmuş,
Yerini dikenli otlar, ayrıklar almış.
Emperyalizmin istediği bu muydu sahiden?

Bizi bizden almak, bizi kendimize yabancı kılmak mı?
O eski günler bir daha geri gelmeyecek belki,
Ama o günlerin ruhunu yeniden yeşertmek,
Belki de hâlâ bizim ellerimizde...

Hasan Belek
20 05 25
Akçay