Dur bir an, nefes al derin derin.
Şehrin gürültüsü uzakta kalsın, bir uğultu sadece,
Arka planda solgun bir ses gibi.
Şimdi sadece sen varsın,
Ve bu anın dinginliği, kırılgan ama kök salan bir çınar gibi.

Gözlerini kapat istersen,
Hisset toprağın nemini parmak uçlarında belki,
Ya da uzak bir rüzgarın sesi, saçlarında hafif bir okşama gibi dolaşsın.

Yaprakların hışırtısı, eski bir sır gibi fısıldar kulağına,
Anlatır döngüyü, değişimi, sabrı.
Hatırla bir çiçeğin direncini asfaltta çatlayan,
Küçük bir karıncanın azmini, bir yükü yuvasına taşırken.

Bir bulutun şeklini gökyüzünde sonsuz değişen.
Hayatın kendi ritmi bu, kabul etmeyi öğrenmek gerek,
Bazen hızlı, bazen usul, ama hep devam eden.

İçindeki sessizlikte dinle, o derin boşluğu sandığın yeri.
Orada bir boşluk değil,
Dolu dolu bir varoluş var, yankılanan bir mağara gibi.

Köklerin derinleştiği toprak gibi, görünmeyen ama besleyen,
Seni sen yapan gizli bir güç barındıran.
Hatırla en sevdiğin rengi, en solgun günde bile parlayan bir umut ışığı gibi.

En içten güldüğün anı, kalbinde her hatırladığında yankılanan bir melodi.
Unutma,
İçinde bir hazine var, zamanın aşındıramayacağı kadar eski ve yeni,
Kimsenin çalamayacağı, paha biçilmez bir değer, senin özün.

Bir ışık parlar orada, sönmeyen bir fener gibi,
En sisli günde bile yolunu bulacağın, kaybolduğunda sığınacağın.
Sadece ona güven, o içsel pusulaya.
Gönlünün paslanmış kapılarını arala yavaşça, güneşe doğru çevir yüzünü.

İşte o zaman,
Dışarıdan gelen sesler bile, en rahatsız edici olanlar dahi,
Başka bir anlam kazanır, evrenin büyük senfonisinin bir parçası olur.
Kuş cıvıltıları sadece ses değil, neşeye dönüşür,
Yağmur damlaları sadece ıslaklık değil, toprağa can veren huzura.

Gönül dolar, azar azar,
Kendi kaynağından taşan berrak su gibi, taşar usulca etrafına.
Neşe dolar, kabullenme dolar,
Kendinle ve dünya ile barış dolar.
Şefkat dolar, önce kendine, sonra çevrene yayılan.
En güzel ezgilerle dolar, sessizce ya da haykırarak,
Sana özel,
O eşsiz, yaşayan, nefes alan dünya.
Senin içindeki..

Merdümgiriz