1
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
185
Okunma
Zaman bir su gibi akıyor, tutamıyorum
Bedenim bir ağaç gibi kuruyor, yaşlanıyorum
Gözlerim de keskinliğini yitirdi, köreliyorum
Kulağım artık az işitir olmuş, sağır oluyorum
Bunları olurken sen yanımda değilsin
Yalnız yaşlanıyorum yapayalnız
Biliyorum ki sensiz tek başıma
Dünyanın en güzel günün de öleceğim
Mezarıma isimsiz yazacaklar
Senden başka beni tanıyan kimse kalmadı
Kimsesizler mezarlığında kimsesiz dostlarımın yanına
Gömecekler ikindi selasından sonra
Bulamazsın beni bir daha, dön gel
Ev hala aynı yerli yerinde
Sen eksik, ben fazlayım bu dört duvara
Kıyma bana kıyma bu yüreğime
Ne olur dön gel.
Ahmet YOLDAŞ
İzmir 07/05/2025
Cevap Yaz