Yeryüzü alemde yeri insanın,
Var mı bundan geniş,evi insanın?
Güneş ki yüksekten,yer ise alttan,
Nimet sunar bize,tek hakikattan,
İkramdır bizlere Hakk sofrasında!

Kâinat canlıdır göremezsek de,
O etkileşimi sezemezsek de,
Yerin kulağı var,göğünse kalbi,
Yağmur hep buluta,gök yere tabî,
Birleşir gözyaşın son damlasında!

Suyu gökten salan O’dur Rahmanca.
Veren kim musluktan yer kuruyunca?
Sebebi yok mu ki yağmurun,karın?
Yokken var edilmiş binbir hasadın,
Dahlimiz var mıdır bir lokmasında?

Semadır ebedi rüya vatanım,
Yedi gök öteye köprü kuranım,
Kösteği olmayan direksiz yatanım,
Şakası yok kopsa,çekilir kanım,
Küçücük yıldızın bir kaymasında!

Kanat çırpan kuşa baktıkça ders al,
Kulak duymaz,ya göz(?) Nedir bu ahval?
Dikkat et! Rabb’inin bir ismi Celâl,
Eğer bakışımız olmazsa helâl,
Bir gün çatar ölüm...Ya sonrasında?