Kendimi tutamadığım anlar vardır. –kalemimi…

Kazıyarak zorla doğru yeri tutturamayarak yazdığım anlar…
Canımı sıksa da parçalasa da o yazılar dökülür kalemimden…
Bak yine tutundu elime uzaklaşmıyor benden
Kâğıda doğru 45’ bi acı aldı
Yazmasını istemiyorum…
Durmuyor satırlar doldu dökülüyor
Git! Diyorum istemiyorum
Ağlıyorum
Uzak dursun istiyorum
Yazmaktan usanmıyor…

…

Özümü kaybettim ki bulamıyorum
özümün içindeyim ki bulamıyorum
özümü içmek istiyorum
gözlerimin arkasında bakmak istemeyen bi nokta
bakmak istemediği bir yöne bakarken nereye kadar gidebilir bu huzur ve huzursuzluk

…

Tutmak istesem de acıları içine katsam da mutlulukları karar verme katalizörü çalışmıyor bir türlü
İçime saklanasım var…

…

Kelimeleri içime gömüyorum dışarı haykırıyorlar
tüm cakralarımdan fışkırmaktalar
duyularımı kontrol edemiyorum
kontrol merkezi hata veriyor
içimde kayboluyorum
belkide kaybolmak istiyorum
ancak hayır yine ordayım
orda olmak istemiyorum
yanında olmak istiyorum
yanımda olmasını istiyorum
Aşkımı yüzüne haykırmak istiyorum!

…

Neden? Ve ne çekiyorum
e - de - den hali?
Geçmiş zaman
hızlı geçen zaman
ya da hızlı gelecek zaman
neden bu kadar hızlı AN!

bi an kaçmak istiyorum yanından uzaklara
ama seni bırakamayacağımı bilmek beni bitiriyor
yanında olsam hep seninle olsam...
Başkalarına hesap vermek zorunda olmasam
seni paylaşmak zorunda olmasam
hiç birseyle ya da hiç kimseyle
gözlerinin içine bakıp yine söylesem seni seviyorum diye
acı çekmesem senin için
ya da çekmesek bizim için...

…

bu kadar ağır olmamalı bedeli aşkın
hazıra konmak da değil....

…

Seni sevi yorumlarla doldursam içimi
içimden içini çıkarabilsem
ya da güvenim sonsuz olsa
koşulsuz olsak...

…

Uzaklaşmaya ve kusursuzlaşmaya çalışıyorum
Hepsinden öte...
Şu an adını andığım her şey içimi acıtıyor... Gözlerim dalıyor, boğazım düğümleniyor ve hepsinden önemlisi HİSSEDİYORUM hissetmek istemediğim kadar güçlü...
Ateşim hep beynimin bi köşesinde
Yaptıklarımı sorguluyor bana ve bundan sonra neler olacağını...
Sanki basit bi hurafe öykü gibi kocaman bi KARABASAN.
Ellerimi kenetlemiş birbirine bütün gücümü almış elimden ama hala gücümün varlığını savunuyorum neyime güveniyorsam?
Yaşamın daha doğrusu yaşamımın içinde bi yerlerde kayboldum...
Hep kendim kurtulabileceğimi savundum ama bu sefer sanırım sandığımdan da çaresizim...

…

Kalbim acıyor içimden sesin çekiliyor
seni çekiyorlar acılar içinde içimden
uzaklardasın artık
belkide orda kalacaksın
üzülmek de bana uzak artık
var olduğunu unuttuğum duygularımı hatırlattığın için
bütün bunlar.
Bütün bunları benden almaya tekrar kimin gücü yeter?
Ama tekrar öldürmeye SENİN!

…

Ruhumun içinde bir yerler var MUTLU
Bir yerler var acı içinde
Yada kıvranıyor kendini tutamadan
Yükseldikçe yükseliyor ama kalbimi de bi o kadar acıtıyor
Çıplak ELLERİM kanıyor…
Kanarken gözyaşlarımı içime akıtıyor
Sahip çıkamıyorum sahip olmak istediklerime
Kopuşlar var kopmasını istemediğim
Acabalarla dolu bi kısır döngü
Kaos mu?
Boşluk mu?
Çocuk muydum?
Çocuk mu oluyorum?
Beklide büyümek istemiyorumdur…

…

İster miydin ellerimin kanamasını
Ellerimdeki kanın senin içine akmasını
Parmak uçlarımdaki tüm acıyı
Bedenine akıtsam…
Seni de benim kadar kanatsam
İstemem benim canım kadar acısın, kalbin benim ki kadar ağrısın…

...

her yanım acırken sözcükleri bulamazken
sana kendimi vermek isterken
bi heykel gibi oturmuş resimlerine bakıyorum
benden daha canlı daha huzurlu
ölümümden daha hüzünlü
seni seviyorum diyemememin acısı
kaplamış bütün odayı havayı
inkar etmek istesemde yakamı bırakmaz kurtulamam kabus gibi peşimde
sadece sen gelene kadar...

prizmatiQue

…

Kör müyüm kütük mü bir anlasam

…

Yıkımların arkasında nasıl durabiliyorum halen
Ayakta kalmanın yolunu nerden buldum - buluyorum
Seni özlemenin yolu neden benim kalbimden geçiyor hep
Bide o yolun geçtiği bölge neden acı veriyor
Bu kadar mı zor her şey?
Acı sözcüklerde midir?
İstemek yetmez ki bazen
Bazen dinlemen gereken yeri susturmamayı bilmek gerek
Sevgi içinden dökülüyorsa onu serbest bırak…

…

Yazılarımın içinde kaybolmak var
Tutamamak var hiç bir şeyi
Elimden kaçırmak var kalemi
Kalemin hakkını vermemek
Kaleme ihanet etmek
Ucunu açmak hatta yontmak
Kanırta kanırta içinden dökülmesi var olup biten her şeyin
Ama bunlara birde engel ol! Saf-ı var
Engel olmasan üzülürsün diyen bir yüz var
O yüz hep sana bakar
O yüz ki hep içine bakar
O yüz içinden çıkar
Ağlamak var taaa duygularının içine
Ruhunu acıtarak
Haz mı verir bu…

…

Ne sakat
açtığım zaman mı kaçışıyorlar ellerimden
yoksa zaman mı kaybediyorum
kayıp nedir?

Ya kazanç
özüm sevmek mi?
var olanı arzulamak
var olanın acısını çekmek değil midir ki?
var olmak
var-ı istemek
var-ın içinde yer almak...

Çabalamak ne için?
Peki ya
çabaları harcamak
harcanan çabanın ucunu görmemek...
Zevk
huzur
sefahat
AŞK en acısı...

Sanki yasaklar zorluyor
zorlu elzem kılıyor
elzemi hak görmek
ELZEM’E HAK VERMEK...

…

Hep "neden" diye sormak
"neden"lerin cevaplarını bulmak
"sonuç”a ulaşamamak
"sonuç"

…

Vazgeçemiyorum
Vazgeçmek zorundayım
Ben, ben olarak kalacaksam
Yüze bakmanın acısını taşıyacaksam
Deli edecek kadar âşıksam sana
Vazgeçmek zorundayım
Olmalı
Ben olmalı
Aşkın içine sıkışıp yaşamak da güzel
Gerçekler yontuyor
Aşkı ve arzuyu
"Yaşa ki senin hayatın"
Demesi ne kolay
Ezilen senin yaşamınsa
Seçimse senin olan
Vazgeçmek zorundayım

buradayım...

…

Hiç gibi hissediyorum...
Gerçekte o hayatın anlamı ben miyim? Yâda ben miydim?
Bunu söylerken doğru muydu? Dürüst müydü?

"ölürken yere hayatımın anlamı yazıcam ve bunu bir tek sen anlıycaksın" diyen ses hep mi çınlar bir kulakta?

…


Bir martıyla göz göze geldim
bana gökyüzünü işaret etti
olmak istediğim ve geri dönmek istediğim yeri de beraberinde

vapurun sesi kulaklarımda çınlıyor...

Sesini özledim kulağıma fısıldadığın şarkıları
günün ilk ışıkları yanında olsun

isterdim acı çekmeden
üzülmeden

ama kargalar geldi... yüzüme bağırıyorlar
hayatın akışı ve imkansızlığını....

…

Sokakta kaşlarım çatılmış yürüyorum
mimiklerimden habersiz ve düşünceli...
Aynalar la karşılaşınca tanıyamıyorum kendimi
ne düşündüğümü bilmiyorum
tek bildiğim çok özlediğim
hiç yanımda olmayan ruha sarılıp uyumayı...
Mutluluk ve Mutsuzluk terazisinin doğru yakasının ağırlık vermesine ihtiyacım
gün geçtikçe artıyor... Ki bu ne kâbustur...

…

Ayvazovsky’ nin resimlerinin içinde kayboluyorum....
Girdaplarında boğuluyorum...

…

Bu son noktadır hayatta
bu son çizgidir
doyasıya yaşanan acıların içinde
kayboluşa bi hasret
kapılar acıktır her yana ama aslında bir noktaya
benimle uçmaya cesareti olmayana
cesaretin içine kan akıtana
ELLERİMİN içindeki ruh aksın
kaybolsun derinliklerde
girdaplarda boğulsun
o kadar derine insin ki
onu kimse bulamasın
o kadar kaybolsun ki
içinden bir daha çıkamasın
bu kehanetlerin sebebi
AŞK olsun
AŞK’a cesareti olmamak olsun
HUZUR’u tatmanın acısı olsun
bir daha HUZUR’u tatmayacak olmanın can çekişi olsun
gözlerimden akan kandamlaları dursun...



gülbin