0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
212
Okunma

ben bu biçare yalnızlığı
ayak seslerinden tanıyorum
ben bu giden ömrü
yakalayamadığım
tutamadığım
iç yolculuklarından
tanıyorum
ben bu dönüşsüz yolları
defalarca dönüp kendimi bir türlü bulamadığım arnavut kaldırımlarından tanıyorum
belki bir gün mavinin ortasında
çöl fırtınasında
küllerin küllerime karışırsa
tanış oluruz
belki bir gün ölümün
gözlerinden öperiz
işte o vakit
gerçekten ölürüz
gözlerin gözlerimde
ellerin ellerimde
ruhsuz sevdan
hayat bulur
belki bir gün
bedensiz ruhuma sahip çıkarsın
belki bir gün
belki’nin de ömrü biter
Sibel Karagöz
#sibelkaragözşiirleri
#sibel_karagoz
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.