Sözde bir cesaret var, ama bakışta bir kayıtsızlık. İnsan, düşündükçe daha da yabancılaşır bu dünyaya. Ne kadar çok şey var, ne kadar da az anlaşılmakta. Bir söz, ne kadar sığ olabilir ki, derinleşmeye başladığında yüreği karartabilir. Herkesin doğru bildiği, ama kimsenin tam anlamadığı bir yer var içimizde. Ve ne kadar dil döksek de, bir kişinin bu dünyanın ağırlığını taşıması zor.
Yine de bu oyun içinde, yalanın adını duymazsan ne olur? Eğer hep yanlış yapıyorsa bir insan, kimseye zararı yokmuş gibi yaşasa bile, içindeki boşluk yavaşça açığa çıkar. Ancak oraya varmak o kadar da kolay değildir. Zihnindeki o küçük tünel, karanlık. Gerçek, dostluk, her ne ise, aradığın kadar basit değil. Kendisini yüceltenin ise sonunda düşüşü daha derin olur. Sözler, kolayca dağılır. Ama hatırlanacak şey, her zaman iyi niyetle başladığın her şeyin sonunda sığ kalmasıdır. İnsanın öyle bir zamanında… Ne şöhretin ne de kibirin seni sarmadığı bir an vardır. O an, gerçekten sevinç değilse, neyin anlamı var?

Yüreğinize sağlık