Öyle ya,
Bu sokaklar dar, taşlar ıslak,
Bir el omzuma dokunur ama kim bilir kim?
Ölmeyeyim diyorsun ama bir yanın da "boş ver" diyor.
İnsan bazen yürür, yürür de nereye gittiğini bilmez ya,
İşte o zamanlar en çok ölmek gelir aklına.

Rum köyü dedin ya,
Bilir misin ben de bir Rum kayığının gölgesinde
Denizi seyretmiştim bir zamanlar?
Kimse kimseyi bilmez zaten,
Şu dünyada en iyi anlayanlar belki de martılar.

Sonra bir fani geçti derler,
Kim geçti, kim kaldı belli mi?
Buz gibi havalar, yamalı yollar,
Her şey bir yana da, en çok da
Anaların sesi eksilir dünyadan.

Bağlaman efkârlanır, duvarda eskir,
İnsan her şeye alışır da,
Bir anamızın eksikliğine alışamaz işte.

Bu gece en çok senin ölesin gelirse,
Biraz da benim yaşayasım gelsin,
Öyle ya, birilerinin bu dünya için
Biraz daha sokaklarda yürüyesi gelir.

Oturdum düşündüm de,
Haklısın hani, insan bu devirde
Ya alışıyor ya unutuyor.
Ama işte, unutulmak var ya unutulmak!
İnsanı en çok o korkutuyor.
Varsa bir çay, içelim beraber.
Olmasa da olur,
Şöyle bir rüzgâr esse de yeter!