Yağmur, ah, o her zaman ıssız sokaklara dokunan parmaklarıyla benim de içimdeki griyi daha da pekiştirir. Islanmanın, yıllardır süren bir acıyı hatırlatmak gibi bir yanı var. Ne kadar da aynı çarkta dönüyoruz, değil mi? İnsanın içinde bir boşluk var, bir delik, ve o boşluk bir türlü kapanmıyor. Yağmur ne kadar da derin ve suskun, her damlası, her adımı yalnızlıkla dolu. Ama belki de, belki de her yağmur bir sırrı daha gizliyor, her damla bir hatıra biriktiriyor. Benim için yağmurda yürümek, bir yansıma görmek gibi. Bir zamanların, belki de kaybolmuş olanın, ardında bıraktığı izi, o ıssızlığı.

Ah, kalbinin içindeki kırık şemsiye… Belki de en doğru izlenim bu. Çünkü bizler, her zaman bir şemsiye ararız, koruyan, sarmalayan. Ama bizler de kırıklarız, farkında olmadan. Belki de, bu kırıklıkta var olan o güzellik, bir nebze de olsa, içimizi ısıtabilir. Ama evet, yağmurun içindeki yalnızlık, içinde kaybolan düşler… Belki de hepsi biraz "bize" aittir. Hepsi, o uzun yürüyüşün bitmeyen yorgunluğunun sesini taşır. Bu geceyi birlikte geçirebilmek… Ah, bir umuttur belki de bu
Yüreğine sağlık