Bir gece daha düşerim yalnızlığa,
Gözlerimde kırık dökük yıldızlar,
Her birinin içinde bir umut kırıntısı,
Ama hiçbiri tutmaz, hiçbiri parlamaz.
Acı, öyle büyük bir deniz ki,
İçinde boğulmak istemezken,
Her dalga bir darbeyle gelir,
Ve ben, her defasında biraz daha kaybolurum.
Bir zamanlar sevdanın en güzel yanını ararken,
Şimdi sadece kırık dökük sözler kalır dilimde.
Her bir kelime, içimi dağlar,
Ve her cümle, bir duvar gibi yükselir.
Bir zamanlar duyguların en temiziyken,
Şimdi nefretin topraklarında çürür.
Bir zamanlar seninleydim,
Bir zamanlar senin ellerinle ısındım,
Ama sen uzaklaştıkça,
Bütün sıcaklık, soğuğa dönüştü,
Ve şimdi her adımda buz kesiyorum.
Bazen, acıyı sarılmak gibi hissediyorum,
Sanki her darbe biraz daha yakın,
Ve her zaman bir adım daha geride,
Sonsuz bir boşluğa doğru yürüyormuşum gibi…
Bana sırt döndüğünde
Bir kalp parçası daha gitti,
Ama o kalp parçası seni hatırlatıyor,
Ve o hatıra her gün biraz daha kanıyor.
Her an, her saniye,
Bir yara daha açılıyor içimde,
Ve bu yara asla iyileşmiyor.
Bazen nefret ederim,
Ama nefret bile seni sevmenin bir yoludur,
Çünkü seni ne kadar severken,
Ne kadar kırıldığımı anlamıyorsun.
İçimdeki fırtına,
Sana her gün biraz daha yaklaşıyor.
Hüzün, öyle bir yoldaş ki,
Gözlerimde hiç bitmeyen bir sis gibi,
Ve her adımda biraz daha kararıyor her şey.
Bir zamanlar rengarenk olan dünya,
Şimdi siyah beyaz bir film gibi,
Ve ben, bu filmde hep başrolümde,
Ama hep yalnızım.
Bir zamanlar seninle birlikte yürüdüğüm yollar,
Şimdi seni aradığım labirentlere dönüştü,
Her köşe başı bir kayıp,
Her adımda biraz daha yolumu kaybediyorum.
Ve hala seni bekliyorum,
O eski sen, o kaybolan sen,
Ama artık ne beklediğimi bile bilmiyorum.
Zamanla silinmez sanmıştım bu acıyı,
Ama zaman da bir yalanmış,
Yıllar geçtikçe daha çok iz bırakırmış,
Ve her iz, bir başka hatıra gibi kalırmış.
Her gün biraz daha ağır,
Her gece biraz daha derin,
Ve her düşünce seni hatırlatan bir yara,
Beni daha fazla sarar.
Bazen acıyı benimsiyorum,
Çünkü acı, yaşadığımı hatırlatıyor,
Ama bir yandan da ölüyorum,
Çünkü acı her gün biraz daha öldürüyor.
Nefretin, en tatlı zehiri gibi,
İçimde büyürken,
Bir zamanlar seninle yaşadığım her şey,
Şimdi sadece bir enkaz.
Ve ben, o enkazda yürürken,
Her adımda biraz daha kayboluyorum.
Ve hala seni bekliyorum,
Ama biliyorum ki,
Ne zaman dönsen,
Gerçekten bir şey kalmayacak.
Bir zamanlar sevdamızın en derin hali,
Şimdi yalnızca bir hatıra;
Bir acı, bir hüzün, bir nefret,
Ve her şeyin sonunda, yalnızca bir boşluk.

"Her duamın yolu sana çıkıyor her duamda sen varsın çünkü Seni bana yazan kader kaderim olan seni Silmesin"