Öfkesi, sükûneti sıcak bir şehrin içerisine,
bilerek bilmeyerek
o dudaklara özgü olan şarkı, şiirlerle gün almışız
hemde ne gün

Daha düne ağzı süt kokan iken
bugüne herkesiz
yarımı yaradılış da olsa gerek
bileklerimiz demir;

bir gözü topraklı
çamur su lekesi bir sürüldü mü?
ele yüze
onlar kendini bilir


Uçuk bir mavi renk idik;
bazen gölge firarisi loş ışık
sevmiştik aklımızın erdiği kadar siyahı
ışıklara çelme taktığı saatleri de
unutmadık

çiğ bir telaş kağıt kaleminin anasını ağlatıyor
bir dağ lazım sese palazlanan
küçük korkulara
bir nehir akmalı eli boş adamların kapısının önünden
gitmeli çok yaşa peri padişahı da



kuş, börtü, böcek gibi
baharı içime atmalıyım ki
diğer acılarımın yaraları sarılsın

taş oyucular yaptıklarına
inanç
işte inanç
fena av hikayesi var
sağ gök kubbede...