Boğaz’dan eserken hür rüzgar,
Minareler fısıldar eskiyi.
Taşında bin yılın izleri var,
İstanbul susmaz, bilir adaleti.

Ekrem İmamoğlu

Galata’dan Fener’e selam durur,
Martılar bile hak için döner.
Bir başkan vardı halktan yana,
Sevdayla yürüdü, adı yüreklerde gezer.

Bir söz vardı meydanlarda,
Halkın sesiyle yankılanan.
Ama sustular, duymadılar,
Bir kalbi kırdılar ansızın.

Gözleri umutla bakan bir çocuk,
Daha doğmamışken bile anladı.
Bir haksızlık düştü kalbine,
İsmini bile bilmeden ağladı.

Adalet bekler, bir gün doğacak,
Karanlık elbet yolunu şaşıracak.
İstanbul susmaz, halk unutmaz,
Hak yerini bulacak!

O sadece bir başkandı belki,
Ama kalbi şehre benzerdi.
Bir oy bir nefes, bir nefes bin umut,
Kime ne zarar ki, sevgiyle yönetmekti suçu?

Adalet bekler, bir gün doğacak,
Karanlık elbet yolunu şaşıracak.
İstanbul susmaz, halk unutmaz,
Hak yerini bulacak!

Ey şehir, tarih yaz yeniden,
Vicdanla dolsun her cadden.
İstanbul’un kalbi çarpar gür,
Halkın iradesi yenilmez bir ömür!