Varoluşun Labirenti..

Sisli bir sabahın ilk ışıklarıyla,
Doğdum bu dünyaya, bilinmez bir sırla.
Zamanın nehrinde akarken yalnız,
Düşüncelerimle ördüm kendi ağımı.

Nedir bu varlık, nedir bu hiçlik?
Sorular sordum, bulamadım bir içlik.
Gözlerim aradı sonsuzluğu,
Ruhum özledi anlamın doruklarını.

Her adımda yeni bir yol ayrımı,
Seçimler yaptım, kaderimi yazdım.
Kimi zaman güldüm, kimi zaman ağladım,
Hayatın oyununda kendi rolümü oynadım.

Aşkın ateşiyle yandım, küllerimden doğdum,
Bilgeliğin peşinde koştum, yoruldum.
İnancın sığınağında huzur buldum,
Şüphenin girdabında kayboldum.

Gözlerim kapandığında, son bir nefesle,
Bırakacağım bu dünyayı, sessizce.
Belki bir yıldız kayar gökyüzünde,
Belki de bir fısıltı kalır rüzgarda.

Ama bilirim ki, bu yolculuk bitmeyecek,
Ruhum sonsuzluğa doğru yükselecek.
Belki bir gün, tüm sırlar çözülecek,
Ve varoluşun labirenti aydınlanacak..

Hasan Belek
23 mart 2025
Akçay.