Bugünlerde daha bir aciz hissediyorum kendimi,
Çaresizliğime kat çıkmışım, susmuşluğumla,
Ya tebrik etmişliğimle
Ya da alkış tutmuşluğumla,
Fakat uzaktan!
Çillerim dökülecekmiş:
Sanki kaybedecek çok şeyim kalmış gibi korkarak,
Hem de gölgemin dahi,
Bir surdan daha heybetli olduğunu bildiğim halde!

Bugünlerde, hiç aynı sofrayı paylaşmadıklarımın,
Çamaşırlarını yıkıyor,
Sırtlarını sıvazlıyormuş gibi hissediyorum,
Yalaka ve de sünepe!
Çocuklarımın ekmeklerinden,
Bir parça daha koparıp veriyordum,
Ellerimle ellerine, minnetle!
Sanki aynı çamurlu yollarda sürünmüş,
Aynı çatı altında açlıkla büyümüş gibi.

Bugünlerde, ehlileşmeye başlayan;
Kafese tıkılmış bir kurt gibiyim,
Düşmanlarımın kanı yerine,
Dostlarımın ahı değiyor dişlerime,
Prangalar, zincirler beni hasta yapardı bilirim!
Bugünlerde ceddimin utanmaya bile tenezzül etmediği,
Toprağımın bile reddettiği,
Yetim kalmış biriyim!