Emanete hıyanet etme sakın,
Gün gelir bedeli ödersin elbet,
Sana ait değil can,o ki Hakk’ın,
Sonunda almasını bilir elbet.

Ondadır dirilik ve abı hayat,
Zatının yanında fânidir zevat,
Daimi tesbih ve bunca iltifat,
Onadır ey cânım onadır elbet.

Zülcelâl bizden de dirilik ister,
Gaflete değil,nefse hakim ol der,
Yürekte yer edinmiş dert ve keder,
Bulunca hidayeti verir elbet.

Nicedir gafletten uyanamadık,
Taştı mide,harama doyamadık,
Ölmeden nefse hesap soramadık,
Sabret,ahirette sorulur elbet!

Vali olan, adam hiç olamadı(!)
Deyin bana kim dünyaya kanmadı?
Testisini doldurmayan kalmadı,
Su veren,gölü de kurutur elbet.

Kuluz aciziz işte, onun kuvvet,
Ol deyince olduran, odur kudret,
Zayıfız,günahkârız; ondan nusret,
İstese yoluna döneriz elbet.

Biliyorum bu sırrının işini,
Gayreti,tevekkülle sevişini,
Bir adım atınca on gelişini,
Önünde sonunda anlarız elbet.

İlhan söyle hâlin var mı sebatı?
Yetti artık nefsin sarp ve kaskatı,
Düşünme! Gönderirler kasımpatı,
Bir fatiha okuyan olur elbet.