5
Yorum
18
Beğeni
4,6
Puan
384
Okunma
Beni unutmuş yıldızlar
o eski parlak göğünde,
kendi ışığıma tutundum
küllerimden doğarak yeniden.
Aşklarımdan geriye
suskun heceler kaldı,
ihanetler bıçak izi
gizli bir harita gibi kalbimde.
Düştüm, parçalandım
ama yok olmadım.
Külümden doğan fısıltılarla
kendimi tekrar yazdım.
Yalnızlık mı?
Beni saran en kalabalık sessizlik,
içimde yüzlerce ben var,
birbirine karışan gölgeler gibi.
Ben Sitaara,
kırıldıkça parlayan,
karanlığa rağmen
kendi ışığını bulan.
Ben, suskun çığlıkların sesi,
gecenin koynunda kaybolup
güneşi avuçlayan.
Ben, en derin yaraların şahidi,
kanayan geçmişimden
bir destan yaratan.
Ben, her düşüşte kendini
yeniden yazan,
yokluğundan varlığını
doğan bir fırtına.
Ben Sitaara,
gözlerinde evrenler saklı,
her kayıpta yeni bir ben
bulan sonsuzluk gibi...
5.0
91% (10)
1.0
9% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz