5
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
2360
Okunma
Şu an dökülen kelimelerdir yüreğimden...
Derin bir hüzün yalnızlığı hissettim ve kelimeler;
yaşayan kalbimdeki yerini böyle buldu....
Yaşamda nefes almak herşeye rağmen güzel...
ŞEHİRDEKİ YÜREĞİM
Dağılan Yürekler şehrinde; kalakalmış bir beden…
Nasıl terk edebilir; yürekteki kan tutmuş izleri..
Öyle bir saplanmış ki; Silmek mümkün kü..
Kan lekesi çıkarmı..
Ne şehir terk ediyor yüreği ..
Ne de o yürek terk ediyor şehri..
Şehir ve yürek;
Yaşamın hangi yarısında bu acıyı çekiyor..
Bak yaşam almış başını gidiyor..
Dur diyebiliyor musun!!…
YÜREĞİM BÜYÜDÜKÇE; BU ŞEHİRDE
HÜZÜNLERLE YAŞAMAYI ÖĞRENDİM…
VE SONRA
Hüznü kulaklarımda, kalbimde, hissettikçe…
Ruhumu terk etmesini istedim..
Yine de Hüzünlerle YAŞAMAK ??
BÜYÜK BİR YALNIZLIK….
VE ŞEHİRDEKİ YÜREĞİM;
Hüzünlerini, yalnızlığında bırakmayı ne çok istiyor…
Pakize Sibel KARAOSMANOĞLU
22 EKİM ÇARŞAMBA SAAT 11:00
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz