Bu nasıl bir acıdır kalbimi kapladı...
Her atışta o, o oluyor zihnimde...
Nasıl dindiririm bu acıyı bilmiyorum!
Yüreğimin içi ağzına kadar hüzün dolu!
Bende bıraktığı o, anılara sarılıyorum!
Yetmez mi, daha ne anlatayım!
O, gecelere mi şikayet edeyim!
Daha ne kadar haykırayım!
Zifiri karanlıklara...
Yeter daha ne kadar ıslanacam gözlerimde akan yağmur gibi göz yaşlarımda!

Bu nasıl bir özlem içimi yakan Allah’im!
Bir türlü atamıyorum içimden onu...
Karabulutlar çöktü üstüme sanki yokluğunda...
Bilemedim bu kadar zor ve acı olduğunu!

Şuan, Dünyayı yıkar engel olurdum gidişine inan!
Onsuz ve sessizdir karanlık gecelerim!
Üşüyorum, artık sevdamın ateşi yetmiyor...
İsıtmıyor ruhumu bu durum!
Suskunum!
Susarak özlüyorum onu...
Ama seni bana getirecek hiç bir şey yok!
Hiç bir ortam yok!
Özlüyorum! Sadece, anıları, o yaşanmış güzel günleri özlüyorum!

Bu nasıl içi parçalayan bir sensizlik? Bu nasıl bir çaresizlik!
Esir oldum, rutubet kokulu duygulara...
Teslim oldum sesizliğe boyun eğdim onsuzluğa!
Ne kabuk tutmaz bir yaraymış yokluğu?
Dokundukça sızlıyor...
Kaşıdıkça kanıyor...
Ne bir çare bulabiliyorum!
Ne bir çıkış yolu bulamıyorum!
Zaman da artık çare olmuyor, yaralarıma...
Dört duvar arasında yitip gidiyorum...
Yok olup gidiyorum gidiyorum!

Bu nasıl bir kaderdir?
Bu nasıl hayattır onu benden alıp götüren!
Bıktım onu, onsuz yaşamaktan! anlatamıyorum kimseye!
Koptu canımın yaşam kaynağı!
Onun yokluğuna yenik düştü, şimdi
Hasretinde!
O aşktan geriye kalan ne varsa, acıtıyor içimi...
O, diye bağrıma basıyorum sevgisini...
Biliyorum dönüşü yok artık, bu ask yolunun!
Yarını olmayan günlerin son demini yaşıyor bu ömrüm!
Onsuz, sessiz, kimsesiz,vede çaresiz bu gönlüm!
Dinçer Dayı