Marmaris
Anadolu çocuğu
- Turuvalı Paris’e-
a-
Sahildeyim!.
mevsim sonbahar, aylardan eylül!..
bulutlar mavi gökte ince pembe birer tül
tanrıçalar tanrıçası kibele’nin;
aşk tanrıcası afrodites’in diyarı
marmaris, içmelerdeyim egenin
Mutluyum!.. uzanmışım; sıcak
elenti altın kuma!..

b-
Güneşi alaca bulutlarla harmanladım
deniz ve ırmak sularını harmutladım
yıldızlarla balıkları birbirine kattım
açıp bağrımı denizin mavi meltemine;
sırtımı dayayıp mübarek toprağına;
yorgan edip göğün mavişini; dalıp yattım!..
insanoğlundan alıp tüm acıları, dertleri, ölümü
yeşillik fısıldayan dağlara, gizemli taşlara sattım!...
dedim; kendi kendime güldüm ’ama da attım!..’

c-
Neredesiniz, nerede!..
Ey paris’in aşkı helen
helene’nin aşkı; yiğit hektor’un kardeşi
anadolu uşağı, turuva’lı masum yüzlü paris!..
asırlar sonra öcün alındı ’ide’ kaz dağları oldu
Ne tokyo ne paris; burası can, cananımız marmaris!..

Mustafa Ertürk
Eski notlardan