1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
266
Okunma
Sanki annemle babam hiç ölmeyecekmiş gibi gelirdi
Sonsuza dek beraber olacağız sanırdım
Ya da öyle hayal ederdim ne bileyim işte
Ve sonunda korktuğum başıma geldi gittiler apansız
Ve ben derin bir yalnızlık içinde öylece kaldım
Büyüdüm işte çocuk olmadan
Şu dört duvar zindan odam hep üstüme gelir o günden sonra
Alışmak istemiyorum yokluklarına hem kim alışabilir ki
Çok sonradan anlıyormuş insan
Bu hayatın bir kanunu
Yüce yaradanın takdiri
Çocukluk işte
Her şey güzel kalsın istiyoruz
Hiç gitmesin sevdiklerimiz bizden
Nereden bilebilirdim ki
Çocukluk işte
Yanılıyor insan…
Sedat Kesim
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz