Şimdi ve sonra bu ümit bitmicek
Kanımın içindeki son rölantisini bilen güç
Hep yanımda kalıcak ve paylaşılmaz
Ucu bucağı ruhun gurbet elinde gördük
Hele bide memlekette olsaydı ahh ne ala
Dünyamın çürümesi dert versede nefesime
Bir nefes sonra nefesin sahibi bana cenneti verir
Çok artistik yapmayalım cami duvarınada işicek halide gördük
Ama bak işte burada karşında bütün zincirlere rağmen
Ritmik ve düzen tutan bir şangırtı atıyorum zincirlerimden
buda benim sözüm, bütün okuyanlar bilen
Kafka ve Oğuz Atay yazarlarımdır
Belki Selimin düştüğü durum gibi başka kitap bilmediğimden
Ama okuyacağım hayallerimin alemini
Gerçekten farkı olmayan hayallerimin alemini zenginleştiricem
Buda mübahken vermezler hevesimi oturup fotosentez onlaramı yarar

Ahh ’’Arkadaş Zekai Özger’’ ne güzel demişsin
’’ey insanlar
ey gecede unutulmuşluğumun yargıçları
iğrenerek öpüyorum parmaklarınızı
iğrenerek, hepinizi kucaklıyorum ilkin
ağzınızı dudaklarınızı dişlerinizi öpüyorum
bilmiyorsunuz, ben kendimi öpüyorum’’

Ama hem abim hemde kendisinden başka kendisi olmayan şair
ben kendimi öpmüyorum
Seçimlerim sarih değil sahih değil
Ama hani seçtikya gidicez dedik o yolda
Dönmek niye bu kadar zor
Mazeretim yaramaz bir çocuğunki gibi
Gönlüm bir çöp kovası oldu
Gelen geçen atıyorlar her pisliklerini
Ve ben tanıtıyorum onları başkalarına
İşte o benim tanıttığım kişi benim
Ben kendimi tanıtıyorum
Ama bir başka düzenbazın bedeninde
Getir beni bedenime
Getir beni bedenime