kayıp gidiyor sanki her şey
avuçlarımızın arasından,
ayaklarımızın altından.
Bir türlü tutamıyoruz…

Dualı diller terk etti bizi.
Nereye gitti hüzünlenen gönüller?
Ağlardı önceleri gözlerimiz
beyaz perdede gördüğü
acıklı bir filme.
Şimdi gözyaşlarımız neden akmıyor?
Göz pınarlarımız kurudu mu yoksa?

Ne kazalarda ölenlere üzülüyoruz
ne de gaz sızıntısından zehirlenenlere.
Cinnet geçirenleri görmüyoruz;
evsiz barksız olanların yanlarından
geçip gidiyoruz öylece.
Umursamıyoruz vatansız kalanları…

Duymaz olduk son nefeslerinde
“Vatan sağ olsun!” diye haykıranları.

Haydi gelin, çekinmeyin;
hep beraber itiraf edelim:
“İnsanlık öldü.” diyelim.

Yeniden dirileceğimiz güne dek
yaşayan ölüler olarak
köşelerimizde tir tir titreyelim;
ya da
uyanalım şu gaflet uykusundan,
uyanalım da âlemi titretelim!

Yusuf Akkaya