KARAMAN.. / MÜNİRE ÇEVİK

Yaylalardan serin, esiyor yeller
Türk türküler şakır, şirince diller
Sen ne güzelsin ne, bilsin yad eller.
Dillere destansın canım Karaman.

Karadağ"da koşar, yılkı atları
Koyunu kuzuyu, besler otları
Seninle gönlümü, tutan okları..
Gönlüme sultansın canım Karaman.

Karaca Oğlanın, ayak izine..
Nail olmuş Yunus, Emre gizine
Mehmet bey le sahip, çıkmış özüne
Bilimde, kültürde, yönüm Karaman.

Aşkla su taşımış, Gödet gözüne
Toroslardan güller, döşer özüme
Havasıyla ömür, katar ömrüme..
İlim bilim ile, yürür Karaman .

Yunus Emre ile yürekler taşmış
Piri Reis’in ünü dağları aşmış
Şeyh Edebaliyi, bağrına basmış
Alperen halimle, canım Karaman

Yaylalarrdan coşar, Göksunun suyu
Söyler Karamanın, alt yanı kuyu
Mertlikle yoğrulur yiğidin huyu..
Şebingül kokulu tenim Karaman.
*
Müniremde senden, ayrı kalınca..
Antalya’nın sıcağında yanınca
Özlemle gözüme yaşlar dolunca..
Tutacak dalımsın Han"ım Karaman..

Münire Çevik
22.06.2019