VAROŞ ÇOCUĞUYDUM

Ne konuşmayı bilir, ne de fikrim olurdu
Kim gülerse yüzüme, ona doğru akardım
Ne duyarsam anamdan, o hep zikrim olurdu
Varoş çocuğuydum ben melul mahzun bakardım

Senin ile öğrendim okumayı yazmayı
Senin ile öğrendim insan gibi gezmeyi
Senin ile öğrendim tuvallere çizmeyi
Varoş çocuğuydum ben utangaçtım sakardım

Çıktın karşıma bir gün , o ne endam o ne göz
Öğrettin hece hece okkalıydı her bir söz
“Hayat girdaptan deniz !“ dedin “bilip öyle yüz!”
Varoş çocuğuydum ben yürekleri yakardım

Ağzımdaki dişlerim çürürdü neden bilmem
Türlü türlü hastalık herkes gülse ben gülmem
Besin nedir, nerdedir ? Arasam onu bulmam
Varoş çocuğuydum ben gözden yaşı dökerdim

Yoluma ışık oldun, karanlığım bitirdin
Güzeldin öğretmenim , güzellikler getirdin
Gericiliği atıp, bataklıkta batırdın
Varoş çocuğuydum ben, senle özüm yıkardım

Tazecik fidanlarım boy atmadan budanmaz
Koca bir ömür böyle sevdalara adanmaz
Öpeyim ellerinden senin hakkın ödenmez
Varoş çocuğuydum ben senle göğe çıkardım

23.11.2024
Tülay Sarıcabağlı Şimşek