Dağlardan doğan nehre, denktir onlarda coşku.
Sevdi mi tam severler, uçta yaşarlar aşkı.
Yârin gözbebekleri, onların gönül köşkü.
Kalpleri hislerini açık açık söyletir.
Benzemezler kimseye, İsmailler böyledir.

Gemileri yakarak, terkederler limanı.
Sözlerine kefildir, göğsündeki imanı.
Yar yoluna can verir, geldiğinde zamanı.
Kalpleri hislerini açık açık söyletir.
Benzemezler kimseye, İsmailler böyledir.

Mevki makama karşı, hırsları sönüktür hep.
Dünya nimetlerine, sırtları dönüktür hep.
Nefisleri harama, buz gibi donuktur hep.
Kalpleri hislerini açık açık söyletir.
Benzemezler kimseye, İsmailler böyledir.

Her canlı onlar için, Hak’ın emanetidir.
Tabiat mahlukata, Rabbin bir nimetidir.
Sahibine şükretmek, onların ziynetidir.
Kalpleri hislerini açık açık söyletir.
Benzemezler kimseye, İsmailler böyledir.

Küçüğe sevgi besler, büyüğe danışırlar.
İçlerindeki "ben" le, Yunusça tanışırlar.
Riyasız ve yalansız, samimi konuşurlar.
Kalpleri hislerini açık açık söyletir.
Benzemezler kimseye, İsmailler böyledir.

Onlar doruklardaki, erişilmeyen kardır.
Lakin kaderlerinde, hep kurban olmak vardır.
İlmek boyunlarında, her ağaç birer "dar" dır.
Her devir bu gerçeği, tekrar tekrar söyletir.
Onlar da kabúllenir, İsmailler böyledir.

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)