Mısralarım dört duvara tutsak bu şehirde
Aşk yasak bana
Toprağın kokusu, tüm ruhları istiyor bu şehirde
Çağırdığın beni göndermiyorlar/sa
Bil ki ben bana yasağım bu şehirde

Denizin ortasındayım bedenen
Yakamozun imkânsızlığı, bulutların arasından nefesimi solur
Bir an önce dönmek istiyorum zindanıma
Ter bezlerim boşalıncaya kadar ağlamak, ağlamak geliyor bu şehirde
Ve korkumu gizleyip, çağrına cevap vermeden yürümek öylece bu şehirde

Bu şehir, bir bilinmez denklem, her düşündüğümde
İlk doğum gibi, ilk adım bu şehre
Tüm şairselliğim, tüm maneviyatım akarken bir kara geceye
Minneti sırtlandım yine bu şehre.
Hatırı zorladım bir fincan kahve ile
Ve yine son dediğim bu şehirde, yüklendim korkuları erkekçe.



Ünal
17.09.08
Novorasisk/Rusya