KöyMis kokar ormanları; kekik kokusu, çam kokusu Irmağından, gölünden hayat bulur renkli dokusu Ne güzel yakışmış yeşiller sanki tacı takısı Can verir insana temiz havası, tatlı uykusu Çayırlarında dolaşır kuzuları, kır atları Her bir canlıyı doyurur bereketli toprakları Hazanda dökülür altın gibi kavak yaprakları Yaz gelir boyun eğer sararmış buğday başakları Ak kepenekli çobanları dolaşır dağlarında Solunda karakaçan, örflü karabaş sağlarında Dertli gezerler, hayal kurarlar gönül bağlarında Yaşanır en saf, en temiz duygular sevdalarında Çay kara güğümde demlenmezse tadı olmaz denir Yanında kese yoğurdu, közlenmiş patlıcan yenir Dinlenirken tarlada nice yanık türkü söylenir Eller nasır, bağır yanık; kâh çalışır, kâh eğlenir Dereleri, pınarları, ırmakları akar durur. Zülfü suya düşmüş can kız çeşmede su doldurur. Yağız delikanlı bir kara sevdaya tutulur. Âşıklar kervanına niceleri daha katılır. Tarih kokuyor tepeleri, toprağı, dibek taşı Tarhana çorbası, katmeri, bükmesi, keşkek aşı Bastı bağrına gidenleri; kâh eşi, kâh gardaşı Belki de yoktur dünyada, benim köyümün bir eşi |