![]() MÜCELLAMÜCELLA SİBEL KARAGÖZ Tıkır tıkır bir sabahı işliyor kara bir zetina makinesinde ne umutlar, ne düşler mavi menekşe, bir demet çiçek, umudu düşler Mücella dedi, bir ses, bir soluk, kapı tıkırtısında, pencere pervazında kimin kimsesi, bilen yok kapı eşiğinde, bir papatya bir umut torbası, bir bulut kümesi Mücella, heyecanı boğazında eli ağzında, eski kapıyı sürgüsünden kurtardı sonuna kadar açtı, gönlünün açkısını bir tanır, bir tanımaz, bir kucaklaşma, nasıl olur, sahi nasıl? Sorular sorulara, yitik cevaplar gökyüzünün eksik parçalarını tamamlıyordu, Mücella’ydı işte bir hayal kumkuması yine el vermişti nakşın rengi ruhsarına göğün bitip tükenmek bilmeyen mavisine, Mücella’ydı işte mavi gözlü bir dev… Sibel Karagöz #sibelkaragözşiirleri #sibel_karagoz |