Anlıyorum sizi, hocam!
Eskiden telgraflar, pelur kağıda yazılan mektuplar vardı, dört gözle beknene...

Şimdi de penceresine iki cümleyi zar zor sığdırdığımız - gözlükler de fayda etmiyor göze- SMS'ler var.
Ah, insan duygusuyla alay eden şu teknoloji...

Siteminiz yerine ulaşır, umarım.

Saygılar, tebrikler ola.

Eskiden Cumartesi geceleri tv’de Türk Filmleri olurdu.
Bütün mahalleli mahalledeki bir iki televizyonlu evde toplanır, heyecanla filmin başlamasını bekler, adeta nefes bile almadan izlerdik.
Yeşilçam’ın sultanları ve jönleri oynardı.
Türkan Sultan’la Kadir İnanır ‘Selvi Boylum, Al Yazmalım’ gibi.
Sevdalılar kavuşunca , ya da ayrılınca film biterdi.
Düşünsenize onca mücadele, sevda kokulu dakikalar ve en sonunda kavuşma ve film bitti.
Ben bundan neyi anlardım o çocuksu yaşlarda biliyor musunuz?
Demek ki kavuşuncaya kadar ki duruş, mücadele, o güzel sözler bir filmden ibaretmiş.
Aslolan kavuştuktan sonraki yıllardaki söylenen güzel sözler, değer bilme, sevdalı bakışlar kavuştuktan sonraki uzun hayat yolunda devam ediyorsa sevdan güçlüdür.
Aksi takdirde siyah beyaz bir film gibi kalır hafızalarda.
Sonra da sevda yorgunu olur yürekler…
Bir de kavuşamamanın yorgunluğu vardır ki yürekte hep bir uktedir.
Ama en acı yorgunluk, yılları gönül gönüle ve can cana geçirip de bir gün apansız sevgilinin o sessiz gemiyle dönülmez sefere çıkışından geriye kalan yalnızlık girdabında çekile yorgunluktur.
Duygu dolu şiirinizi yürekten kutluyorum değerli Ahmet Bey kardeşim.
Saygı ile….