Hayalin gözümün önüne geldi,
İsmini hasretle anan ben oldum.
Hasretin ok gibi bağrımı deldi,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Senden başka yoktur benim hayalim,
Yürümez ayağım, tutmuyor elim.
Yaratan Mevlâ’ya ayandır hâlim,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Gece gündüz daim seni düşünüp,
Durmadan hep hayalinle avunup,
Görmeyince Mecnun gibi savrulup,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Kâr etmedi el âleme sözlerim,
Perde indi artık benim gözlerim.
Zehir oldu baharlarım, güzlerim,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Dağlara, taşlara seni sorarak,
Bülbül gibi daldan dala konarak,
Yazın buhar olup, kışın donarak,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Kurbanı oldum kötü kaderin,
Olmadı, olmaz da benden haberin.
Bağdaş kurup çöktü üstüme yerin,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Gece gündüz feryat figan eyleyip,
Meramımı kurda kuşa söyleyip,
Varıp tenhalarda gönül eyleyip,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Benim artık kimseyi görmez gözüm,
Aklımdan çıkmıyor o ceylan gözün.
Viran oldum, tükendim sen gideli,
Kavrulup közlerde yanan ben oldum.

Bir meleksin, kimler dalına konmaz?
Kimler hayalinle kavrulup yanmaz?
Biliyorum, benden haberin olmaz.
Nereden bileceksin neyim ben, kimim?

Senin için piştim, ben kebap oldum,
Vuslat özlemiyle yanan ben oldum.
Ne söylesem gerçeğini söylerim,
Gerçekten ben hep gözyaşı dökerim.

Yalan dünyaya meyletmez gözlerim,
Yine hasretinle yanan ben oldum.

Mesakin-06.02.2024