ayrılan yollar
zaman gözlerine sinsice sinmiş
kara bulutlar örtmüş
ufka sırtı dönük bakışları
biraz sessiz
biraz kendini benden gizlemiş
kalp sorgulamaz aslında
suskunluğun orta yerinde
boğulmayı seçmiş
şu tanımadık duygular bir ordu sanki
dört yanı kuşatmış
yabancılık var gidişinde
unutulmuşluğun ilk bebek sesinde
sözler düğümlendi boğazda
nutkum tutuldu
film gibi bir son
bunu yaşamakta varmış
mutlu bitmiyor gün
baş eğik gözler tedirgin
ayaklar parmak uçlarında
toprağa basmadan uçuyorum korkusunda
işte vedası anıların
gitmeyin diyemedim
sert olanı çarpıyor kıyılara dalgaların

arıcı kuşlar gibi kelimeler
anlaşılmaz uğultular kalbin duvarlarına çarpan
hangi rüzgar kanadı bunlar
bir çocuk edasında şaşkınlığım
bir mevsimlik yağmur
geçip oturmuş gözlerime
sevmediğimden değil
asıl çok sevmişliğim
hatta çılgınca tutkularım
gözlerimdeydi
donup kalan yaşanmışlığım

hangi gelişin dönüşündeyiz bilinmez
uzaklarda
bir yol akşam grubundan sonra
atlılar tutmuş köprü başlarını
sustum sadece
özgürlüğe verdim
uzaklaşan adımlarımı
artık sözler kifayetsiz
kelimeler anlamsız
isyan teslim olmuş sıra sıra taşlara
gözlerde ıslaklık neye yarar
gizlice dalından uçtun
ayaklandın artık
sen gidiyorsun ...

hilmi arsoy - tekirdağ 8.6.24