BOKLU CİBİK KUŞU

Ağacın edası
Dalların sadası
Rüzgârın nidası
Güneşin ziyası
Boklu cibik kuşu
Veee dee anası.

Babam anlatırdı
Geldikçe sırası.
İşin mübâlağası
Fakirliğin yarası.

Bir zamanlarlar
Kanadı kırık kuştu
Çoçukluğumun tasası
Şimdi bize düştü
hikaye etme sırası
Var mı yok mu
Bilmem..bu işin
Kanunu yasası.

Rahmetli dedem
Erenlerden.. derdi:
Sorma çok neden.
Anamız babamız
Bize tahsis edilen
Beden vatanımız.
Hasım.. akraba..
Toprak altında
Yatanımız.

Çok lâf keder
Bu kadarı fasıl.
Velhasıl yeter.
Gün çuvala girmeden
Masal..sürç-ü lisan; hikâye,
kaldığı yerden devam eder.
:
;
Dalların gıcırtısına
Yaprakların hışırtısına
karışan cıvıl cıvıl sesler.
Göz kamaştıran tüyler.
Seven sevdiğini
Gönülden özler.
Kifayetsiz
sözler.

An’lar
Gafil avlar
Aydınlık ya da
Karanlık yanlar.
!
Benliğimiz..
Bizi ele veren
Bencilliğimiz.

Boklu cibik kuşu
Bir anasına.. bir kendine
Baktı, baktı.. Hayran kaldı.
Ya Rabbi.. Bu ne güzelikti.
Aslında bahşedilen özellikti.

Çok sevindi
Cıvıl cıvıl anasına
Seslendi.. Ana gıı
Biz ne güzeliz.
Yer içer.. Daldan
dala konar..Keyfeder
Şarkılar söyleriz.
Her şeyimiz pek bi tamam da
...eksiğimiz gediğimiz.
aahh şu b*klu yerimiz.
cibir cibir.. güzelim
tüylerimiz.

Tevazu ne güzel.
Kibir.. cibir cibir.
Görmek gerekir
Eksik fazla nedir.

Hadi onlar
Kuş beyinli.
Ya biz..
Giyimli kuşamlı
Aklımız fikrimiz
Cibir cibir her bir
yerimiz.. amma velâkin,
Yerinde keyfimiz.

Hatalarımız.. Kusurlarımız
Bencilliğimiz.. Görmezden
geldiğimiz.

Temsil-i Hikâyemiz,
Boklu cibik kuşu ile anası
tertemiz.
ilhan erol