İki kilit taşından, biriydin sülalenin.
İlki çok zaman önce, kırılıp düşüverdi.
İkiniz de koruyan, suruydunuz kalenin.
Yıkılınca başlara, nifaklar üşüverdi.

Siz gidince her biri, birbirine girdiler.
Birbiriyle araya, dikenli tel gerdiler..
İçlerinde ne varsa orta yer serdiler.
Bu işe şeytan bile görünce şaşıverdi..!

Menfaatler gün yüzü görünce yeşerdiler.
Ölmüşlerin kabrinde, gözleri yaşardılar.
Tüm sülale bu işi, el ele başardılar.
Kaynadı kara kazan, köpürdü taşıverdi.

Başlar boğuldu gitti, tükenmez sorunlarda.
Geçmişin hatırı yok, evlat ve torunlarda.
Baktı ki hiç ışık yok, umut yok yarınlarda.
Güneş bile dağların, ardına aşıverdi.

İsmailim seyreder, manzarayı uzaktan.
Uzak durur bilerek, tehlikeli tuzaktan.
Karakter babadandır, lhamlarıysa Hak’tan.
Yazdı yine bir şiir, yarayı deşiverdi..!


(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)