Biliyorsun sevgilim ağzının suyunu doyasıya içtiğim iştahlı bir aşktı bizimkisi
kimi gün dağlara kimi gün ovaya aktığımız delimsirek bir aşk...
Zemherinin ayazında bulup
şenlikli bir bahar sabahı kaybettiydim seni
kuşlar henüz konmuştu koynuma, eriklerin etekleri çiçek çiçekti.
Öylesine hazırlıksız düştün ki ömrümden
ömrümü bile bulamaz oldum sonra
sahi dedim
bir ömrüm var mıydı benim?
Postacı kapıyı ne zaman çalsa
kara haberi muştulayan bir mektup bekledim aylarca
Karahaber de olsa senden gelecek bir şey diledim tanrımdan
Sonra tanrımı nereye koyduğumu da unuttum
Tamam dedim kızım
tanrı sensin şimdi
dile senden ne dilersen!
Sarılmayı diledim en çok
sana en çok...
Düştüğün yerden kalkmanı
Kimseler görmeden
ömrünle yeniden buluşmanı...
Bir yerlerde rastlarsan al getir onu dedim
Bir de ahmak! dedim
İnsan böylesi sevmeyi
yol ortasında unutur mu!