![]() DİYORSUN
DİYORSUN
Yer gök yıkılıyor borandan kardan sen renkler beyaz diyorsun Bir bir açılıyor içimdeki yaraların kabukları Sen göğsümde güller açmış sanıyorsun Sevdamın aynası ikiye bölündü nerde diğer yarısı soruyorum Sen yağmur yağmış toprak ne güzel koktu diyorsun Eski radyolarda çalan şarkılar gibi Kulağa hoş gelen bir ezginin son dizesinde, Ressamın çizdiği, buğulu suretin görünür şimdi Yüreği kararmış birkaç serçenin gözyaşı kalmış ellerinde Ben ölüyorum diyorum sen aynalar kırıldı diyorsun Gecelerim zindan doğmuyorken güneşim Tutuklanmış duygularım sürgün yedim mavilerden Cismim yok sayılmış düğünüme yüz kişi gelmişte 99 kişiyi yok sayıp arıyor gözlerim nerdesin diye Ben yetiş korkuyorum karanlıklardan diyorum Sen gökyüzü yıldız dolu kopar birini diyorsun Bu hasretin narında mahrum kalıyorum sevgine Tomurcuklarım yanmış açmaz oldu güllerim Mevsimlerin tadı kaçmış menekşeler kokmuyor laleler üzgün boynu bükük yine Bayırlarda kaldım düşüyorum saba makamı sesler çağırıyor diyorum Sen vakti geçti namazın sabah oldu diyorsun Ey sevgili aldığın her nefeste buz yağdırıyorsun üzerime Mahşeri geceleri bir bir nakşediyorum yüreğine Elbet sabah olur sanma karanlığım bitmez Sevgim armağan olsun aydınlık gecelerine Ben ışıklar doğuran perinin ellerinde Sen gitme kal benimle diyorsun KATYA |