Uzak bir gün
Kalbinin köşelerinde
Yıkık, harabe sokaklarda arayacaksın
Mutluluğu... benimle
Sapsarı hazan çiçeği ile
Sokak kedileri, kuşlarla
Tesellim diye arkadaş olacaksın

Yalnız ve soğuk odanda
Bir karanlık akşam gibi çökecek içine
Yine şarkı söyleyebilecek misin
Gözlerinde yaşlar hasretini körüklerken?

Yolculuğa hazırlanırken hatıralar
Bir ayrılık vakti gelip çattığında
Vedamız sessiz olacak
Ama yüreğim sensiz olmayacak,
Bilmeni isterim...

İsimler sayıklayacaksın
Meyhanenin tahta masalarda
Unutturabilecek mi içtiğin kadehlerdeki
Tüm unutmak istediklerini?

Bir gün
Dolaşmaktan boş sokaklarda
Taşlar aşınacak belki
Belki de kimsesiz kaldırımlara
İz bırakacak yürek yangınların
Üşüyeceksin iliklerine kadar yalnızlığında
Beni ararken...

Bir alev saracak bakışlarını
Gözlerinde unutmadığın hatıralar
Şarkılarımla vunabilecek misin ?

Oysa seninle umutlarım şiir olmuştu
Yaprak yaprak
Kilometreler olsa da aramızda
İçimdesin her an!

Kar yağdı bu sabah, gök gürledi amansızca
İsyandır mevsimler yıkılan hayallerime
Gözlerimde yağmur yağmur bakışlarım sanaydı
Kim mahkum etti gönlümüzü karanlıklara
Gözlerini aldılar gözlerimden oyarak
Gönlüm feryad ediyor gelmeyişine
Ne çok özledim bilsen ellerinin sıcaklığını
Gözlerinin elasında aktığım şiirlerine...

Vermediler ellerini ellerime
Sabrım sonsuz beklerim
Allah olsun şahidimiz
Artık nikahımızı bir sonbaharda kıyalım !
Sevda cephesinde birer gaziyiz ikimizde


Günay Koçak


26. 2. 2024