Ayrılığı sevmem ben herkes böyle ağlarken
Gülmek benim neyime insan kara bağlarken
Garip yüzüm hiç gülmez eller birlik sağlarken,
Hiç boşuna yalvarma biliyorum ben seni.
Çocuklar hep ağlarken ne olur üzme beni.

Karanlık gecelerin sabahı olsan yeter
Virane şehirlerde kurumuş otlar biter
Evde insan olursa bacada duman tüter,
Yeter derim ayrılık bekliyorum ben seni
Çok bekletip burada ne olur üzme beni.

Ne ocaklar yıkıldı ne güller harap oldu
Anneler ağladıkça gül gibi yüzler soldu
Hani barış gelecek diyordunuz ne oldu?
Sen sevmesende bile seviyorum ben seni
Zamanım yok diyerek ne olur üzme beni.

Hakkı Hak bileceksin kalbimde ateş yansa
Arkandan kin besleyen seni ayrıda sansa
Birleşmenin zamanı gönüller buna kansa,
Unuttu sanma sakın özlüyorum ben seni
Hasretin bağrım yakar ne olur üzme beni.

Sevgiyi kalbine yaz hiç çıkmasın oradan
Bizi mutlak görecek diyorum ki yaradan
Gel birlikte gidelim hep beraber buradan,
Ne olursun gel artık bekliyorum ben seni
Beklediğim yetmez mi ne olur üzme beni.

Kemal DOĞANAY