Her ne kadar aşkı cahillik olarak görsede
Bir şahsiyete ait unutamadığı gülüşler
Sabahın aydınlığını boğan kara bulutlar gibi düğümler
En son ne zaman ağladı kim bilir
8’in aldığı ruh, onuda sarmış olacak ki
Tuttuğu göz yaşları mürekkebi dağıtırdı
Belki Garib gene haklıydı
Romantizm cahilliği idi bu ruhu boğan
Yanında olmadıktan sonra ne anlamı olacak bu mısraların

Uyuyan çiçeğe verilen suyun manası var mı
Toprak olmadıktan sonra

Akıl varken sevgiye yâr makamı cehennem
Yeşil çakar göz alırken yaşama ne gam

Be ruhsuz ne yazar çizersin
Ne kalemin ne kağıdın varken
İkilemlerin bahtsız yalnızlığı sarmış beyazını
Siyah almış en güzellerini
Asillik imiş
Mürekkebi bitmiş güya
Bıraktığı yerden almış benliğini gömerken
Süzülüp giden yaşın anlamını aramaya çıkmış
Hayali yollardan yürürmüş
Yürüdüğün yol araftı kaldırsan gözünü arşa
Görür idin