Akşamdan efkarın basar
Gönül bar bağır dil susar
Yalnızlık koynumda pusar
Ne etsem sensiz olmuyor

Bu garip yalnız yaşardı
Gönlümde bir gül yeşerdi
Sevdim gözlerim yaşardı
Kar kış zemheri solmuyor

Dedim güzeller yoklasam
Gül üstüne gül koklasam
Kendimi senden saklasam
Dolmuyor yerin dolmuyor

Duvarda soluk resim var
Dilde pelesenk isim var
Benim cenaze yasım var
Coşkûnî yüzün gülmüyor

Şiir, dört mısralık dörtlüklerden ve aaab kafiye düzeninden oluşan koşma adı verilen geleneksel Türkçe biçimiyle yazılmıştır. Her kıtanın son mısrası, Türk şiirinde yaygın bir uygulama olan şairin Coşkûnî imzasıyla bitmektedir. Şiirde basit ve anlaşılır bir dil kullanılmasının yanı sıra metafor, tekrar ve aliterasyon gibi bazı şiirsel araçlar da kullanılır. Örneğin şair yalnızlığını kendisini saran bir sise, acısını ise solmayan bir kışa benzetir. Ayrıca boşluğunu ve çaresizliğini vurgulamak için “sensiz olmuyor” ve “dolmuyor” (dolmuyor) ifadelerini tekrarlıyor. Ayrıca “börtü böcek” (böcek), “gül çiçek” (gül çiçeği), “kaptı kaçtı” gibi aynı sesle başlayan sözcükleri de kullanarak müzikal bir etki yaratıyor.