Bir anlayan kalem kagıttı beni
Tek anlatan şiir agıttı beni
Eşin dostun sözü dagıttı beni
Yazsam olmadı yazmasam olmadı....

Yada

Bir kere tatlı söz düşmez dilinde.
Sanatçı tanımaz bilmez halinden
Damlada bogacak gelse elinden
Bu öfkeniz bu kin niçindir

Can anam şiirci deyi bagırdı
Dostlarım şairmiş deyi agırdı
İki dize yazmak bana kahırdı
Bu öfkeniz bu kin niçindir

Köyümün içinde sıradan bir kuldum
Yüregim kabardı aşk ile doldum
Okuyup yazmada şerefi buldum
Bu öfkeniz bu kin bilmem niçindir

Dost diye bildigim hor görür beni
Canlarım kalbinde kor görür beni
Yanından geçerken zor görür beni
Bu öfkeniz bu kin bilmem niçindir

Düz yolda yürüsem küser yokuşlar
Dantele dokunsam ağlar nakışlar
Uykumu kaçırır sinsi bakışlar
Bu öfkeniz bu kin bilmem niçindir

Duygular dillendi bende yazmışım
Söyle kiminle gezip tozmuşum
Sanki ocak yıkıp yuva bozmuşum
Bu öfkeniz bu kin bilmem niçindir ?

Hülya sakın bakma haset edene
Art niyet zarardır temiz bedene
Gönlünü gel bağla önde gidene
Arkada kalanlar kuyu içindir.

Alkışlanılacak ve ayıplanılacak şeyleri ayırt edemeyen toplumlarda yaşayanların vay haline

Hülya Ekşi