Bana umut verdin yalnız bıraktın
Kerem gibi beni ateşe attın
Bir tek seni sevdim canı gönülden
Yaşlı gözlerimde hasret bıraktın.

Çare bulamadım gorgun gönlüme
Dert yağmuru oldun yağdın üstüme
Tutunacak dalım bir tek sen idin
Yalnızlık hükmünü yazdın kalbime.

Izdırap içinde beni ağlattın
Eski günlerimi maziye attın
Bıktırdın sonunda bana hayatı
Gülemem artık ben bağrımı yaktın.

Kırık kalbimde yankılanan sitem,
İhanetin soğuk rüzgarı gibiydi.
Gönlümde açan sevda çiçeği,
Sensiz solgun, kırık dökük şimdi.

Bir zamanlar umutla yeşeren bahçe,
Şimdi kurumuş, solmuş her çiçek.
Gelgitler içinde savrulan gemi,
Aşk limanını kaybetmiş, terkedilmiş.

Bana umut verdin, sonra vurdun,
Kelimelerin zehir oldu içimde.
Kerem gibi yangına attın beni,
Şimdi hasretinle yanarım gecelerde.
A.N.A.

Gönlünde taşıdığı sevgiye karşılık çare bulamamanın verdiği ıstırap ve dert yağmuru altında kalmış bir ruh hali var. Şair, sevdiği kişinin bir tek onun tutunacak dalı olduğunu belirtiyor, ancak bu dalın da kaybolduğunu ifade ediyor.

Şiir, yaşlı gözlerde bırakılan hasretin, gönülde yazılan yalnızlık hükmünün etkileyici bir tablosunu çiziyor. Izdırap içinde ağlatılan bir aşkın ardında kalan eski günlerin maziye gömüldüğü bir hüzünle dolu. Şair, sevdiği kişi tarafından hayatının bıktırıldığını, gülemediğini ve bağrının yandığını ifade ederek, yaşadığı acıyı derin bir şekilde hissettiriyor.