![]() ISLAK KİRPİKLERİNE MEKTUPLARŞiirin hikayesini görmek için tıklayın *Nasıl bitsin ki mektuplar *
*Gelmedin * İşte yine batıp giden bir günün elvedasında Senin ayrılığın gibiydi güneşin yakıcı saçları İçimde saklıydı gözlerinin hasreti ve bakışı Ve hazan kadar hüzün veriyordu yokluğun Sessiz akşamlar iniyor şimdi yine pencereme Sol yanımda çırpınan bir kuş var, o sensin Suskun olsa da dudaklarım bilsen neleri saklıyor Ağlamaklı bakışlarımda gizliyorum maziyi Sen alıp başını gidiyordun, istemeden ve ellerin bağlı Yağmurlu geceler başlıyor mevsimlerimde yine Herkes ışıklı evlerine koşuyordu her akşam Hasreti bitiyordu sevgiyle, bana inat bu her mevsim Ben seni arıyordum, seni bekliyordum kapılarda Gecenin gözyaşları damlıyor, gecemde yine hep Issız karanlıklarda koşuyorum, kabuslar kovalıyor düşlerimi Sen gelesin diyeydi gecenin gözyaşları Senin içindi semanın dinmeyen sağnakları Ne sağnaklar, ne güzün esen rüzgarları Üşütmedi beni... gidişinin ardından Evim, şehrim ve bu dünya dar geldi bana Sen gidince ! Neyleyim... sen olmadıktan sonra Penceremde açan gülleri, ötüşen kuşları Gecenin siyahını neyleyim, simsiyah saçların yok Sonbahar yağmurlarında sevsem de dolaşmayı Sarı yaprakları saya saya, neyleyim yanımda sen yok Bana bakan, beni arayan siyah gözlerin yok ! Gecemi aydınlatan gülüşlerin yok ! Mis gibi kokan pastamı, böreklerimi neyleyim Yoksun ! Günay Koçak 7. 11. 2023 |