İçimde mavi acı, gazete kağıdında gözyaşı
Yorgun olmak bu olmalı
Elimi tut
Teypten aheste melodiler geliyor
Kırlangıçlar ressamların senin

Sadıkane inanmış insanlar
İmparatorluk kurar gönül bahçelerinde
Rüyalar beni sarar
Perdeleri çekilmiş sokaklar
Namus bekçileri taş kaldırımlarda
Fiyakalı gömlekler Blue jeanler
İskarpinleri ve maço sakallarını
Gün boyu kömür kokusu çekmiş
Soluksuz, yorgun çehreleri
Mahalle kızlarını yâr etmek için
Fabrika avlusunda
Bazan gecekondu soluklu sokak lambasında
Titreyerek şarkı söylerler

Hepsi kırlangıç gözlü
Maviyi kapatmış kadınlar
Otobüs penceresinden süzülen yarım file
Mendil kokusu mentollü
İlerde Mahalle bakkalliyesi
Çamurla karılmış yarı ölgün duvarlar
Selam verirken yavaş geçen şoförün
Tesbihine yansıyan gökyüzü

Kırlangıçlar görüyor bunu
Yorgun kadınların ekmek telaşını
Erkeklerin kadınları arayışını
Çiziyor her gün göğe
Hem çizmeseydi
Nasıl duracaktı gökyüzü
Karanlık olurdu iki yüzü
Kırlangıçlar olmasaydı
Mavi renk değildi
Hiçin adı
Hiç olmazdı
Kırlangıçlar maviyi tutuyor
Mavi acının rengi biraz.

Bir yudum kırlangıç
Şekeri karıştırıyor
Bir parça alıp
Gökyüzünü boyuyor

Gitme kal parmakucumda
Şişli’den Galataya beraber yürüyelim
Gitme düşucumdan
Kainatı seyredelim