yağmur yagıyor şehire
hava karanlık içim hüzünlü
toprak kokusu var her yerde
içime çekiyorum yavaş yavaş

sular akıyor sokakta caddelerde
içimdekiler de böyle aksa diyorum
daralıyorum içim gam hüzün dolu
susamışım mutluluga sevgiye

düşünceler sarıyor dört yanımı
aklıma geliyor canlarım cananlarım
pencereden bakıyorum gelirler diye
şimşekler çakıyor o anda

gök gürlüyor durmak bilmeden
kulaklarıma sanki onlar fısıldıyor gibi
şimdi nerelerdeler nasıllar bilmiyorum
bir haber alamıyorum hiç birinden

yağmur yagıyor bardaktan boşanırcasına
gözümü alamıyorum damlalarından
sanki ben ağlıyorum damla damla düşüyor
gökyüzünden sel oluyor sokakalarda

içimden gelmiyor artık gülmek
yağmura eşlik ediyor gözyaşlarım
yalnızlıgıma isyan ediyorum
uzanıp bir daha kalkmamak geliyor içimden

koca şehir üstüme üstüme geliyor
çıkıp ıslanmak var rahmetle
gözüm kesmiyor çıkamıyorum
belki yağmur alır içimdeki bu gamı kederi

ıslanmak var yagan yağmurda
gönlümdeki hüzünü atasım var
yaşlar dökülsede gözümden
belki huzur bulurum bu yalan dünyada

Yağmuru seviyorum belki benim yerime ağladığı içindir.