Gitti iki gözümün nuru bildiğim hayırsız,
Keşke mevsimler çalmasaydı ayrılık ana,
Bir son bahar daha kalabilseydi yanı başımda,
Narin elleri avuçlarımda sevda harıyla ınıverseydi...

Kim bilir kimlerin hangi bir yalana kandı kansız,
Kimlerin kollarında yiterecek saf sevdamı,
Keşke yarı yolda dura bilseydi anlayabilseydi,
Ardı sıra ruhsuz bir beden bırakıp gittiğini...


Anlaşılan bir daha göremeyeceğim o kalpsizi,
Miras kaldı bana viran sokaklarda sabahlamak,
Keşke hatırlaya bilseydi verdiği onca sözleri,
Anlına koyduğum öpücükleri alıpta gitmeseydi...


Neyin uğruna harcadı onca güzel günlerimizi,
Soramadım bu kadar ucuzmuydu sevdanın bedeli,
Yazık banaki yar sanmışım umursamadan giden ruhsuzu,
Bir bile bilse hala kalemimi tutan parmaklarımın onu yazdığını...


Dönüp gelirmiydi viran saydığı hazanı değmiş sokağıma,
Dayanırmıydı acılarla kilit üstüne kilit vurduğu kapıma,
Bir demet elvan çiçeğiyle çık dışarıya çık ben geldim diye harkırırmıydı,
Hasretine solan bedenim kollarında bir daha gül misali açarmıydı...

Ayrılıkların Şairi Osman Dastan © 04 / 09 / 2023. 06 : 00