Halimize bakmadan düşene gülüyoruz,
Sohbetimiz şebeklik, meslek şamata bizim.
Hangi dalda söz sorsan, zaten biz biliyoruz,
Tedavimiz kaldı tek; Allah’la, ota bizim.

Bir göz süzüşümüzle küçümseriz alemi,
Fakirle işimiz yok, tez keseriz selamı,
İki lafta yutmuşsak bitirmişiz kelamı,
Aklın yolu birse de, sade inata bizim.

Etli pilav, bozbaş var, başa düşmeliyiz biz,
‘Pişmemiş eti yedim’ deyip şişmeliyiz biz,
Sabah aşı pişende ede içmeliyiz biz,
Belki gözümüz doya, tasamız yata bizim.

Toy’da yallı gidersek illa baş çekmeliyiz,
Cepte paramız yoksa kapı, baca sökmeliyiz,
Bir adım kim atarsa ayağından çekmeliyiz,
Kaybetmeli ki herkes borumuz öte bizim.

İnancımız zirvede, lakin güven yerlerde,
Kardeşlik, barış, huzur, dostluk, sevgi derlerde;
Uyanlar çoğalmalı, duysun; sağır, körlerde,
Bir çoklarımız gider yine de küte bizim.

Birkaç kitap okuyan gör prof kesiliyor,
Makamı da bulmuşsa koltukta kasılıyor,
Küçük koltuk yetmiyor, büyükten asılıyor,
Emircan hesabı yap, belki de hata bizim.
31.5.2017 Emir Şıktaş
"Sevgi Uyansın" isimli şiir kitabımdan